Home Page Image

Τα graffiti ανήκουν σε όλους και σε κανέναν. (Pablo Picasso)


 
 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ GRAFFITI

Η καταγραφή της ιστορίας του graffiti δείχνει πόσο πολύπλοκη είναι αυτή η τέχνη, αλλά και ότι ο σημαντικότερος παράγοντας για την ανάπτυξή της είναι ο ανταγωνισμός μεταξύ ομάδων ή και ατομικών καλλιτεχνών.Η ατμόσφαιρα του ανταγωνισμού οδήγησε στην ανάπτυξη διαφόρων στιλ. Ένα από αυτά είναι το στιλ του Broadway. Αυτό εγκαινιάστηκε από τον TOPCAT 126, στη Φιλαδέλφεια.

Ο PHASE 2 ανέπτυξε πιο «μαλακά» γράμματα, σε σχέση με αυτά του Broadway. Αυτά συνήθως αναφέρονταν ως γράμματα Bubble.Τα δύο αυτά στιλ αποτέλεσαν τη θεμελίωση για πολλά στιλ, όπως τα τόξα, οι σύνδεσμοι και τα συστρεφόμενα στολισμένα γράμματα. Αυτά έγιναν ολοένα και πιο περίπλοκα και, με τη σειρά τους, έγιναν η βάση για τα στιλ Mechanical και Wild.

Ένας από τους καταλύτες στην εξέλιξη του graffiti είναι ο RIFF 170, καθώς θεωρείται ότι αυτός «δημιούργησε» τους πολέμους των στιλ. Αυτό που έκανε ο RIFF 170 είναι δανείζεται ιδέες άλλων και να τις βελτιώνει.Στην τρισδιάστατη γραφή γραμμάτων συνέβαλαν οι FLINT 707 και PISTOL. Προσέθεσαν βάθος στα «αριστουργήματα», μια τάση που έγινε στάνταρ για τις επόμενες γενιές.Η αναγνώριση αυτής της περιόδου γίνεται μέσω του Hugo Martinez, κοινωνιολόγου στο City College της Νέας Υόρκης. Ο Martinez ίδρυσε το United Graffiti Artists.

Το ίδρυμα συγκέντρωσε καλλιτέχνες από όλη την πόλη και παρουσίασε τη δουλειά τους σε γκαλερί τέχνης, Razor Gallery. Με αυτό τον τρόπο τους έδωσε ευκαιρίες που δεν θα είχαν ποτέ. Μεταξύ αυτών των καλλιτεχνών ήταν οι PHASE 2, MICO, PISTOL, FLINT 707, BAMA, SNAKE.Άλλη αναγνώριση ήρθε το 1973 από το περιοδικό «New York», από το άρθρο του Richard Goldstein «The Graffiti Hit Parade».

Γύρω στο 1974 δημιουργήθηκαν έργα με εικονογραφήσεις και σκηνικά γύρω από τα αριστουργήματα. Σε αυτό συνέβαλαν συγγραφείς όπως οι TRACY 168, CLIFF 159, BLADE ONE. Μετά το 1974 η καινοτομία έφτασε και σταθεροποιήθηκε σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο. Σε κοινωνικό επίπεδο υπάρχει οικονομικό πρόβλημα στη Νέα Υόρκη και αυτό οδηγεί σε ελλιπή συντήρηση του συστήματος μεταφορών. Τούτο οδήγησε σε έξαρση του «βομβαρδισμού».

Το γράψιμο ολόκληρων οχημάτων έγινε κάτι το συνηθισμένο. Κύρια μορφή στιλ έγινε το «throw up», το οποίο προήλθε από τα γράμματα «bubble».Το στιλ αυτό αποτελείται από ένα απλό περίγραμμα που ελάχιστα γεμίζεται.
Άρχισαν να εμφανίζονται ονόματα δύο γραμμάτων. Η σημαντικότερη συμβολή ήταν των ομάδων όπως οι POG, 3yb, BYB TC καιTOP.Ορισμένα τέτοια έργα ήταν των TEE, IZ, DY 167, PI, IN, TO και FI.

Οι συγγραφείς έγιναν πολύ ανταγωνιστικοί. Άρχισαν οι αγώνες για το ποιος θα γράψει τα περισσότερα throw up.Το αποκορύφωμα έγινε κατά την περίοδο από 1975 έως 1977, όπου ζωγραφίζονταν ολόκληρα βαγόνια. Δύο από αυτούς που άσκησαν τη μεγαλύτερη επιρροή ήταν οι TRACY και CLIFF. Αυτούς μιμήθηκαν καλλιτέχνες όπως οι BUTCH, KINDO, BLADE, LEE, ALE 1, COMET, JOHN 150, MONO, SLUG, SLAVE και DOC 109.

Στα τέλη του 1977 δημιουργείται ένα νέο κύμα στη δημιουργία του graffiti. Σε αυτή συνέβαλα ομάδες όπως οι TDS, UA, MAFIA, TMT, CIA, ROC Stars, TFP και TMB.Αρχίζουν πάλι οι πόλεμοι των στιλ. Αλλά ήταν και το τελευταίο κύμα στη δημιουργία των «βομβαρδισμών», αφού άρχισε το εντατικό σβήσιμο των σχεδίων από τους υπεύθυνους στον τομέα των μεταφορών.Στο Broadway άρχισε η διαμόρφωση νέων στιλ από τους CHAIN 3, PART 1, PADRE, NOC 167 και KOOL 131. Η διαμόρφωση αυτή βασίστηκε σε έργα άλλων, όπως των RIFF 170, PEL και PHASE 2.

Κάθε καλλιτέχνης αναλάμβανε και μία συγκεκριμένη γραμμή μεταφοράς και σε αυτήν γινόταν διάσημος.

Διάφοροι καλλιτέχνες graffiti της περιόδου είναι οι CASE 2, KEL 139, MARE, KADE 198, COMET, ZEPHYR, COS 207, DURO, MIN, SHY 147, FED 2, REVOLT, RASTA, BOOTS 119, KIT 17, REPEL, DAZE, FUZZ ONE και CRASH.